บทที่ 12 บท 8.2

“รถจักรยานยนต์นี่แหละ เพราะคืนนี้ไม่น่าจะได้ไปนั่งร้านไหนกันต่อหรอก” เพื่อนสนิทตอบกลับมาพลางทิ้งตัวนั่งตรงเบาะรถ เตรียมจะพาชิลินเดินทางไปร้านเหล้าที่เด็กคณะวิศวฯอย่างทั้งคู่ชอบไปนั่งรวมกันอยู่ที่นั่นเป็นประจำ เหตุเพราะเจ้าของร้านเป็นรุ่นพี่ที่คณะ

โดยปกติแล้วชิลินจะตัดสินใจเลือกเสื้อผ้าจากร้านที่เพื่อนเขาจะพาไปเสมอ ซึ่งถ้าหากเป็นร้านหรู ๆ ตั้งอยู่แถวทองหล่อ สุขุมวิท ชิลินก็จะพิถีพิถันแต่งตัวให้เข้ากับสถานที่นั้น ๆ เพื่อเป็นการให้เกียรติสถานที่ แต่เพราะคืนนี้เจ๋งพาเขามากินร้านละแวกมหาลัย เนื่องจากเป็นวันเกิดของพี่ที่รู้จักเท่านั้น ชิลินที่พอจะสนิทสนมกับเจ้าของวันเกิดอยู่บ้างและเจ้าตัวก็พอจะรู้นิสัยของเขาดีจึงไม่จำเป็นต้องเคร่งเรื่องการแต่งตัวขนาดนั้นก็ได้ เพราะเจ้าของวันเกิดก็ไม่ใช่คนมาซีเรียสเรื่องการแต่งตัวของคนอื่นอยู่แล้ว

“กูพูดยังไม่ทันขาดคำเลย มันใส่ชุดบอลมางานวันเกิดกูจริง ๆ ด้วย” หลังเดินทางมาถึงร้านตามเวลานัดหมายอย่างพอดิบพอดี พี่กอล์ฟเจ้าของวันเกิดก็หันไปโอดครวญกับเพื่อนตัวเองทันที เมื่อเจ้าตัวหันหน้ามาเห็นการแต่งตัวของชิลินพอดี

“ปกติไม่เห็นซีเรียสเรื่องชุด แล้วทำไมวันนี้พี่ถึงมาซีเรียสเรื่องนี้กับผมล่ะเนี่ย ยังไม่ชินอีกหรือไง” ชิลินโวยวายกลับไปพร้อมทิ้งตัวนั่งโต๊ะเดียวกันกับอีกฝ่าย นาทีเดียวกันเขาก็ยกมือขึ้นไหว้ทุกคนในโต๊ะไปด้วย เพราะบางคนก็เรียนจบไปตั้งแต่ชิลินยังไม่ทันเข้าเรียนปีหนึ่งด้วยซ้ำ แต่ก็ยังมีแวะเวียนมาแถวมหาลัยถิ่นตัวเองอยู่บ้าง

“กูชินแล้วจ้า เพราะมึงก็ไม่เคยโตเป็นหนุ่มสักที” พี่กอล์ฟบอกกลับมา

“ก็ไอ้ชิลินมันไม่มุ่งเรื่องรักไงพี่กอล์ฟ” เจ๋งที่เพิ่งจอดรถเสร็จและเดินตามเข้ามาในร้านเข้าร่วมวงสนทนาทันที

“กูเชื่อนะว่ามันสนแค่เรื่องเรียนน่ะ ใครจะสนใจแต่ผู้หญิงเหมือนมึงกัน” พี่กอล์ฟเอ่ย ขณะที่มือของเจ้าตัวก็ส่งต่อแก้วแอลกอฮอล์มาวางไว้ตรงหน้าชิลิน

“ไอ้ชิลิน มึงขำอะไรวะ” เจ๋งที่หันมาเห็นว่าชิลินกำลังแอบระบายยิ้มออกมาจาง ๆ คล้ายกำลังพึงพอใจบางอย่างเอ่ยถามกันทันควัน

“เปล่า” ชิลินส่ายหน้าปฏิเสธกลับไปพลางหันหน้าไปทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อนรอยยิ้มของตัวเอง ทว่าในวินาทีต่อมาใบหน้าของชิลินที่เคยถูกแต่งแต้มเต็มไปด้วยรอยยิ้มในตอนแรกก็ถูกเปลี่ยนเป็นหน้าเง้าหน้างอแทน เมื่อเจ๋งที่มาทิ้งตัวนั่งข้างกันได้ใช้แขนที่มีแต่มัดกล้ามของตัวเองมาล็อกคอเขาเอาไว้อีกแล้ว

“ไอ้เจ๋ง มันหายใจไม่ออกนะโว๊ย!” ชิลินโวยวายใส่เพื่อนสนิทเสียงดังลั่น

“ตายสักทีเถอะมึง อย่าอยู่เลย!” เจ๋งไม่พูดเปล่า แต่เจ้าตัวยังทำตามที่ปากพูดด้วยการกระชับวงแขนของตัวเองให้แน่นยิ่งกว่าเดิมด้วย ขณะที่ชิลินก็ทำได้แค่ส่งเสียงร้องโวยวายและพยายามดิ้นไปมาให้หลุดจากวงแขนแน่นของเพื่อนเท่านั้น

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็เล่นอยู่แบบนั้นสักพักใหญ่ แต่ถ้าจะพูดให้ถูกต้องเลยก็คงต้องบอกว่าเจ๋งแกล้งชิลินอยู่แบบนั้นพักใหญ่ ก่อนที่สุดท้ายจะมาจบลงตรงภาพที่ชิลินนั่งหอบหายใจอย่างคนหมดแรง ส่วนเจ๋งก็ยังคงทำตัวปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“พี่กอล์ฟ นี่พี่เรียกบรรดาน้อง ๆ พี่มาหมดหรือยังเนี่ย” ขณะที่ชิลินกำลังนั่งหอบหายใจ เจ๋งที่กำลังกระดกเบียร์เพื่อดับกระหายให้ตัวเองก็เอ่ยถามเจ้าของวันเกิดไปด้วย เมื่อวันนี้คนมากินเบียร์เนื่องในโอกาสวันเกิดของพี่กอล์ฟมันน้อยกว่าที่คิด

“ยังมาไม่หมด มึงใจเย็น ๆ ดิ วันนี้น้องที่สาขากูติดทำงานอยู่ที่คณะ พวกมันก็เลยมาช้าหน่อย” พี่กอล์ฟให้คำตอบกลับมา โดยคำพูดของอีกฝ่ายก็ทำให้ชิลินมีอาการหูผึ่งทันที

“ว่าแต่พี่กอล์ฟเรียนสาขาเคมีใช่ไหมพี่” ชิลินทำทีถามกลับไปด้วยท่าทางปกติเหมือนไม่มีอะไรแอบแฝง หลังเขาคลับคล้ายคลับคลาว่าพี่กอล์ฟกับเจ้าสมุทรเรียนสาขาเดียวกันแต่เขาก็ยังไม่แน่ใจ

“ทำไมมึงถึงถามแบบนี้วะ นี่มึงลืมไปแล้วเหรอว่าพี่ชายมึงเรียนสาขาอะไร กูน้อยใจนะเนี่ย” พี่กอล์ฟถามกลับมาทั้งคิ้วขมวด

“มันไม่ใช่แบบนั้นนะพี่” ชิลินที่เห็นเค้าลางความหายนะมาตั้งแต่ไกลรีบยกไม้ยกมือขึ้นมาปฏิเสธเป็นพัลวัน ก่อนที่เขาจะรีบพูดต่อเพื่อกอบกู้สถานการณ์ที่เข้าขั้นวิกฤตของตัวเอง

“ผมก็แค่ไม่แน่ใจน่ะ กลัวว่าตัวเองจะเผลอจำสลับกับพี่กอล์ฟอีกคน” ชิลินพึมพำเสียงแผ่ว

“เออ กูเรียนเคมี จำเอาไว้ให้ดีนะน้องรัก” อีกฝ่ายให้คำตอบกลับมา ซึ่งพอเจ๋งได้ยินแบบนั้น อีกฝ่ายก็พูดขึ้นอีกรอบราวกับเจ้าตัวเข้ามาอยู่ในความคิดของชิลิน

“งั้นก็หมายความว่าพี่กอล์ฟรู้จักเพื่อนใหม่ผมใช่ปะ ไอ้เจ้าสมุทรน่ะ”

“ไอ้หน้าหล่อ ๆ ตัวขาว ๆ นั่นน่ะนะ” พี่กอล์ฟถาม

“ใช่ ๆ ไอ้คนที่มีความหล่อสูสีกับผมนั่นแหละ มันน่าจะมีอยู่คนเดียว” เจ๋งพยักหน้ารัว ๆ และทันทีที่ชิลินได้ยินแบบนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะแอบหันไปทำหน้าทำตาทางอื่น เมื่อรู้สึกหมั่นไส้ในความมั่นใจของเพื่อนตัวเอง แต่ถึงแม้ชิลินจะหันไปทำหน้าทำตาทางอื่นแล้ว ยังไงก็ยังไม่รอดพ้นสายตาของเจ๋งอยู่ดี

“ให้มันน้อย ๆ หน่อยนะไอ้ชิลิน” เจ๋งเอ่ยเสียงเข้ม

“ยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย” ชิลินโต้เถียงกลับไป

“ถ้าเป็นไอ้เจ้าสมุทร มันก็น่าจะมาอยู่มั้ง กูก็ไม่ชัวร์เหมือนกันว่ะแต่วันที่เจอกัน กูก็บอกมันไปแล้วนะ ไอ้เจ้าสมุทรมันก็แค่ยิ้ม ๆ ให้แต่ไม่ได้รับปากหรือบอกอะไรกลับมา” พี่กอล์ฟสนทนากับเจ๋งต่อแล้วเป็นฝ่ายถามบ้าง “ว่าแต่มึงถามหามันทำไมวะ ไปสนิทกันตั้งแต่ตอนไหน”

“สนิทกันตอนวันก่อนนี่เองพี่ เพราะคนรู้จักผมชวนมันมานั่งโต๊ะเดียวกันพอดี”

“…”

“แต่ไอ้นี่โคตรสุดยอดเลยว่ะ เพราะพอมีมันมานั่งอยู่ในโต๊ะเดียวกันนะ ผู้หญิงเดินเข้ามาขอชนแก้วไม่พักเลยพี่” เจ๋งบอกพี่กอล์ฟด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นราวกับนี่มันเป็นเรื่องมหัศจรรย์บนโลกนี้ ขณะเดียวกันชิลินที่เริ่มเงียบไปอีกครั้งเพื่อฟังรายละเอียดในบทสนทนานั้นก็ได้แต่ยกแก้วเบียร์ขึ้นจิบอย่างเงียบ ๆ และนึกภาพตามที่เพื่อนพูดไปด้วย